Tak dawno tu nie zaglądałam i pewnie obojętne
byłoby to dla mnie gdyby nie poznani ludzie którzy są
tak jak ja zagmatwani, a może waśnie najbardziej prości...
Tak niewiele potrzeba człowiekowi by oszukać serce które
w zdumieniu połyka pustkę dając na chwilę patrzeć w czyjeś oczy.
Na chwilę skrzyżowania się dróg przechodniów, którzy idą chwilę razem
równoległymi drogami by po chwili zawrócić albo  iść dalej na rozwidleniu
we własną , nieznana jeszcze stronę. Niekiedy zdarza się że zatrzymujemy się
i czekamy na okazję by zabrać umysł w daleką podróż pełną niespodzianek.
Nie ważne, dobrych czy złych, byle odmiennych, intrygujących, nie skażonych codziennością.
Tak więc rozmyślanie prowadzi do bólu głowy, kolejnych pytań i braku na nie odpowiedzi.
Po cóż więc myśleć, nie lepiej cieszyć się chwilą obecną a rozsądek  zakopać gdzieś pod płotem jak biedę i nigdy już nie odgrzebywać by z wdzięczności nie rzekł jak ta  bieda, "już zawsze  będę z Tobą i nigdy Cię nie opuszczę"