Tę najważniejszą dają nam ludzie, wspaniałą również z natury bierzemy, są inne jeszcze miejsca i rzeczy, gdzie miłość znaleźć możemy.

Człowiek potrafi kochać, gdy sił mu staje, powie pesymista, potrafi kochać zawsze powie optymista. Jest człowiek istotą szczególną, gdzie miłość i rozum, nas z pośród zwierząt wyróżnia. Nasze cechy są wielkie a i niewielkie być mogą. Zdolność ta sama, co miłość wytworzy i rozum kieruje, naraz w upadek człowieka zrzuca. Nie tylko jak zwierzę, człowiek być gorszy potrafi. Co wówczas swym przodkom odpowie?

Jak te skrajności się rodzą w człowieku, co jest przyczyną wzniosłości a co upadku jego. Morale i honor z jednej a z drugiej nóż w plecy, z zawiścią godną bestii. Gdzie ten potencjał siedzi w człowieku i co go budzi do życia. U jednych miłość i szczęście u innych zawiść i zemsta. Wachlarz jest większy niż tęcza a mieści się cały w człowieku.

Tak, człowiek jest wielki, nie szukaj większych, poszukaj siebie. Znajdziesz, gdy szczęście z miłości osiągniesz. Nie szukaj wielkiej z razu miłości, poszukaj takiej, co blisko Ciebie. Może być mała, lecz szczęście duże z każdej miłości osiągniesz. Nie stawiaj wielkich wymagań, nie szukaj sobie równego, poszukaj to, co już lubisz, ono ciebie nie zwiedzie. A szczęście jest dziwnym tworem z ziarenka maku, pałac powstanie.

Gdy będziesz szukać godnego siebie, na adwersarza w miłości, może nie starczyć Ci cierpliwości. Człowiek człowiekowi wilkiem, nie tak jak wilki, tylko jak ludzie. Więc bądź ostrożny by miłość w kły się nie przemieniła. Proste jest wyjście, żądaj od siebie a partnerowi szczęście pokazuj. Wygrasz każdą batalię emocjonalną, nawet, gdy życie chciało inaczej. Lecz jak na każdej wojnie i na tej, siły zgromadzić musisz olbrzymie. Każdy wysiłek się tu opłaci, jednak pamiętaj, żądaj od siebie.

Nie daj się ponieść w wir namiętności, nim czas miłości nastanie. Zaułek ślepy nie jest przyjemny i zawsze do tyłu idziesz. Tu jest czas próby i czas charakteru, jednym zwyciężysz, żądaj od siebie. Szukasz pomocy, znajdziesz ją tam, gdzie jest wielkość w sobie. I nie mów nikomu a nawet sobie, że wielkość jest wszędzie, tylko nie w tobie. Nie daj się z prochem zrównać, nie daj się zakuć w pokorę. Bądź równy sobie i równy Bogu, a będziesz równy bliźniemu.

Teraz poszukaj źródła miłości, będzie na pewno źródłem radości. Tylko ostrożnie, małe źródełko, nie zaraz krynicę całą. Bo znów utoniesz, zanim dobrze popłyniesz. Jak już nauczysz się, smaku miłości i życia na progu szczęścia, wtedy podejmij kroki, godne twojej wielkości. Będziesz z partnerem, partnerem będąc a nie ofiarą miłości. Nie musisz wielu warunków stawiać, wystarczy jeden, żądaj od siebie, drugiemu szczęście pokazuj.

Jedyna droga, na szczyty szczęścia, druga jest do otchłani. Jeżeli wielkość chcesz zdobyć siłą, to jak odnajdziesz miłość. I nawet wtedy, gdy będziesz górą, to szczęście będzie na dole. Co pokazujesz i co dostajesz, czy tylko „wilcze” prawo. Na ile siły starczy w tej walce i co po niej zostaje, szczęście czy zgliszcza. Wszystko jest proste, wystarczy tylko żądać od siebie a nie od innych.

(C) GRYF144
Tekst umieszczony zgodnie za zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Czy przodka wstydzić trzeba się?

Syndrom biologicznego protoplasty człowieka w postaci małpy, istnieje, czy nie istnieje? Czy może, jest tak głęboko ukryty, że „aż w pięty idzie”. A może jest motorem egoizmu, takiej postawy, która próżność stawia wyżej. Może, dlatego puste, lżejsze, jest wyżej, no to baloniki są najwyżej.

Egoista, wektor sukcesu i wstydu, najbardziej „rozwinięta” postawa, uczestników wyścigu szczurów. Nie może mieć konkurencji w całej populacji wszechświata, naturalne procesy ewolucji nie mogą się tak daleko zdegenerować. Jedynym jego konkurentem jest inny wektor z dopisem; ludzkich postaw.

Nie można tak daleko upaść, jednak upadliśmy, egoista powie; osiągnęliśmy.


Wielcy bogowie, wielkie religie, wielkie osiągnięcia i mały człowiek.
Jestem małym względem Ciebie Boże, mówi zaślepiony, jestem robakiem i prochem, mówi zniewolony; to daj się unieść wiatrom i zostaw miejsce człowiekowi.

Słowo jest w cenie a najdroższe to wzniosłe, po którym zniewolony podniesie głowę do nóg Pana, lub zaślepiony na Boga spojrzy. Z pokorą obaj to czynią i wara nam od prawd boskich i wielkości Pana. My to nie małpy, my wierni jesteśmy i poddani.

Nie godzi się małpie przed Bogiem stawać, choćby w świątyni i łeb zwierzęcy do nóg Pana wznosić. My ludzie godni, wiarą i zaślepieniem, my ludzie godni zniewoleniem.

Co takie zwierze bezmyślne, taka małpa, Bogu dać może w pokorze. Czy będzie ona dla Pana prochem, czy Bóg na nią spojrzy z majestatu.

Gdzie małpie rozum, paść na kolana i gdzie jej rozum karku, schylić pozwoli. Jak, ona ołtarz Bogu uczyni i jakie dary, zwierzęce złoży, cóż Pan otrzyma od małpy.

Niegodna ona być naszym przodkiem, niegodna ona bardzo.

(C) GRYF144
Tekst umieszczony zgodnie za zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Tę najważniejszą dają nam ludzie, wspaniałą również z natury bierzemy, są inne jeszcze miejsca i rzeczy, gdzie miłość znaleźć możemy.