Antysemityzm - Wbrew
nazwie, która mogłaby wskazywać uprzedzenie do wszystkich ludzi
pochodzenia semickiego, antysemityzm używany jest wyłącznie jako
określenie wrogości do Żydów. Jako pierwszy nazwy "antysemityzm"
użył niemiecki dziennikarz Wilhelm Marr[4] w 1879 r. W XIX i 1 poł.
XX wieku miało charakter pozytywny lub neutralny, nierzadko
funkcjonowało jako samookreślenie osób i środowisk o poglądach
antysemickich. Po doświadczeniach holocaustu, którego przyczyną był
radykalny antysemityzm hitleryzmu określenie to nabrało
pejoratywnego charakteru. Współcześnie niewiele osób przyznaje się
do poglądów antysemickich, a określenie to uważane jest za
obraźliwe.
W XIX w. wraz z rodzeniem się nacjonalizmów i państw narodowych
oraz sekularyzacją życia publicznego pojawił się etniczny wymiar
antysemityzmu, a wraz z nim nowe oskarżenia o dążenie do przejęcia
władzy nad światem. W 1905 w Imperium Rosyjskim carska ochrana
spreparowała broszurę Protokoły
Mędrców Syjonu, opisującą rzekome korzyści dla narodu
żydowskiego z inspirowania wojen, rewolucji i ruchów wywrotowych,
propagowania takich idei jak darwinizm, marksizm, liberalizm,
socjalizm, ateizm, prawa człowieka i powszechne prawa wyborcze, a
także demoralizacji krzewionej przez kontrolowaną rzekomo przez
Żydów prasę. Broszura ta, która początkowo miała na celu
dyskredytowanie zagrażających caratowi ówczesnych ruchów
politycznych i społecznych, stała się wkrótce biblią paranoicznej
odmiany antysemityzmu, dopatrującej się we wszystkich działaniach
wymierzonych w porządek społeczny wpływu Żydów, którzy posiadają
rzekomo ukryte centrum polityczne, zmierzające do panowania nad
światem za pomocą różnych makiawelicznych działań.
Zobacz film: Protokoły
Mędrców Syjonu:
http://www.onet.tv/protokoly-medrcow-syjonu,5497872,5,klip.html#
Protokoły Mędrców Syjonu (ros.Протоколы Сионских мудрецов) – dokument
opisujący rzekome plany osiągnięcia przez Żydów
globalnej dominacji. Protokoły, jak zgodnie twierdzą
historycy, zostały sfabrykowane przez rosyjską tajną policję
Ochranę, w celu przeniesienia odpowiedzialności za
ówczesne problemy polityczne i społeczne Rosji na
społeczność żydowską. Zostały napisane przez Matwieja
Gołowińskiego, rosyjskiego współpracownika caraMikołaja
II i były oparte na wczesnej publikacji Maurycego Joly'egołączącej Napoleona III z Niccolò Machiavellim.
Encyklopedia Britannica opisuje
protokoły jako sfałszowany dokument, który służył za pretekst i
uzasadnienie antysemityzmu na początku XX
wieku[1].
Znaczna większość historyków w Stanach Zjednoczonych i Europie
zgadza się od dawna, że dokument jest fałszywy, a w 1993 roku sąd
okręgowy w Moskwie wydał nawet w tej sprawie formalne orzeczenie,
stwierdzające, że Protokoły zostały sfabrykowane, oddalając
powództwo o oszczerstwo wytoczone przez ultranacjonalistyczną
organizację Pamjat, która posługiwała się nimi w swoich
antysemickich publikacjach.
Protokoły przyjmowane są jako prawdziwe w tych rejonach
świata, gdzie dominują krytyczne opinie na temat Żydów czy Izraela, a
także m.in. w Japonii, gdzie wiele osób uważa je za podręcznik
przejmowania władzy. W obecnych konfliktach na Bliskim WschodzieProtokoły są
wykorzystywane jako dowód żydowskiego spisku. Dały też one początek
współczesnej literaturze spiskowej, jak "None Dare Call it
Conspiracy" (Nikt nie waży się nazwać tego spiskiem) czy
"Conspirators Hierarchy: the Committee of 300" (Hierarchia
konspiratorów: Komitet 300).